Wydarzenia

O wystawie w Galerii Białej WSSiP rozmawiają: dr Agnieszka Andruszkiewicz i dr hab. Anna Frąckowicz.

AA: Wystawa „Patrzwork” sugeruje różnorodność i łączenie wielu wątków. Jakie idee lub doświadczenia łączą prezentowane prace i czy można wskazać wspólny mianownik dla całej ekspozycji?

AF: Pracownia artystyczna jest rzeczywiście tyglem, w którym spotykając się z różnymi technikami, dyscyplinami, problemami poszukujemy własnych, oryginalnych rozwiązań. W zadanym pytaniu znalazło się kluczowe słowo „doświadczenia”. 
To właśnie ta aktywność twórcza posiada największą energię sprawczą w rozwoju artystycznym. Każda teoria musi być zmaterializowana w indywidualnym procesie twórczym, który toczy się z poszanowaniem wolności wyboru. Właśnie z tego powodu wystawa jest tak różnorodna. Gdyby szukać wspólnego mianownika, to najpewniej jest nim wolność. 
Dla mnie jest to trudne, ponieważ muszę porzucić swoje wyobrażenia i zamiast być osobą prowadzącą, chcę stawać się osobą współtowarzyszącą. Wspólne pokonywanie drogi rozwoju artystycznego jest fascynujące. Oczekuję nieoczekiwanego, a poziom satysfakcji zależy wyłącznie od naszej otwartości. 

AA: Jak wygląda proces powstawania prac w pracowni artystycznej? Czy studenci pracują wokół wspólnego tematu, czy każdy rozwija własny kierunek?

AF: Taki proces jest z jednej strony prosty, a z drugiej skomplikowany. Treści są zgodne z sylabusem, natomiast temat to takie koło zamachowe dla wszystkich studentów, tak żeby nikogo nie ograniczać. Przeważnie jest to jakieś zagadnienie, nad którym obecnie sama pracuję lub jakieś odkrycie, którym chcę się podzielić ze studentami. Cały czas jestem w procesie twórczym i pracuję nad kilkoma projektami naraz. 
Dydaktyka to też projekt, chyba najbardziej odpowiedzialny. Chociaż ta odpowiedzialność wcale mnie nie przytłacza. Nieraz bywa, że trzeba się cierpliwie przyglądać wysiłkom, które rokują jedynie na „piękną katastrofę”. Na szczęście wszyscy jesteśmy świadomi, że to właśnie porażki są najbardziej twórcze. Pracę wówczas należy rozpocząć jeszcze raz, wyciągając wnioski, co w etapach procesu twórczego nazywamy weryfikacją. A zatem jesteśmy wszyscy trybami jednej maszyny, które wzajemnie ze sobą się zazębiają. Nie ma sensu tworzyć jakiegoś oddzielnego układu, bo stracimy na tym wszyscy. 
Ciekawy jest również proces powstawania tkanin. Tutaj liczą się aktualne trendy, które badamy nie tylko dzięki światowym imprezom targowym, takim jak Heimtextile we Frankfurcie. Przeglądamy również informacje, które tylko pozornie odległe są od sztuki projektowej, chociażby z Biennale Sztuki w Wenecji. W 2024 roku odwiedziłam Wenecję i byłam bardzo ciekawa, w jaki sposób taki światowy przegląd może wpłynąć na naszą pracę. Studenci przygotowali prezentacje, poszukując w nich uniwersalnych wartości, czytelnych pod każdą szerokością geograficzną. Można więc powiedzieć, że pracownia artystyczna C1 nie uznaje podziałów na sztukę lepszą czy gorszą, a przede wszystkim szuka sztuki prawdziwej. Mam takie głębokie przekonanie, że zwłaszcza młodzi ludzie bezbłędnie wychwytują fałsz w tej kwestii.

AA: Jakie kryteria zdecydowały o wyborze prac do wystawy i jak budowała Pani narrację całej ekspozycji?

AF: Z pracowni wraz ze studentami przenieśliśmy do auli – Galerii Białej WSSiP, czyli miejsca wystawy bardzo dużą ilość zarchiwizowanych prac. Budowa narracji i wybór prac był nasz wspólny, a dotyczyło to aktualnych prac. Studenci świetnie podchwycili zasady komponowania wystawy w trakcie jej tworzenia. Jednak nie obyło się bez gwałtownych dyskusji, spowodowanych różnicami poglądów. Jednak uważam, że dla studentów była to jedna z najważniejszych lekcji oraz szkoła budowania pewności siebie. Z uwagi na to, że są to dopiero studenci II roku należy podkreślić, że ten egzamin zdali celująco. 
Natomiast eksponowane tkaniny, które powstawały w pracowni na przestrzeni kliku ostatnich lat zostały dobrane w ten sposób, żeby pokazać różnorodność technik, splotów, a także eksperymentów, w których nie ma przymusu przeplotu. 
W narracji wystawy nie zabrakło też moich prac. To dla mnie bardzo wzruszająca okazja do kształtowania szczególnego rodzaju akademickiej wspólnoty. Moje dywany prezentowane obok tkanin i dywanów moich studentów ukazują powinowactwo artystyczne. Jeszcze chciałabym wspomnieć o jednym aspekcie wystawy, na którym zależało samym studentom. Miała to być zabawa! 
W całej auli pojawiły się małe kolorowe rzeźby figuralne (skoro miała być to zabawa to nazwijmy je rzeźby-ludziki:) wprowadzające nieco bardziej swobodny klimat do tego poważnego przeglądu. 
Jeszcze raz chcę podkreślić, że realizacja całego przedsięwzięcia spoczywała na studentach II roku wzornictwa, którzy wywiązali się z zadania na ocenę celującą. 
Wystawie towarzyszy identyfikacja graficzna, której autorem jest Roman Ukrainskyi. Hasło wystawy Patrzwork stało się inspiracją do zabawy komponowania wizualnego patchworku, którego podstawą jest nowa identyfikacja graficzna naszej szkoły, autorstwa Romana. Dzięki temu wszyscy odkrywamy ogromny artystyczny potencjał nowego logo szkoły i jego twórcy. 
PATRZWORK
 
PRACOWNIA ARTYSTYCZNA 
Jest miejscem spotkania z rysunkiem, malarstwem, rzeźbą, tkaniną. Posługiwanie się środkami wyrazu w różnych dyscyplinach pozwala na poszukiwanie własnego języka plastycznego. Pracownia artystyczna jest miejscem wolności wyboru i stanowi ważny punkt wyjścia dla młodych projektantów. Sztuka czysta i sztuka użytkowa programowo współistnieją tutaj
i uzupełniają się wzajemne. Wystawa Patrzwork jest przeglądem prac, które powstały
na wszystkich etapach kształcenia i została zrealizowana przez studentów II roku kierunku wzornictwa. Autorem identyfikacji graficznej wydarzenia jest Roman Ukrainskyi. Swoje dywany pokazuje również dr hab. Anna Frąckowicz, prowadząca zajęcia w pracowni artystycznej.